The twilight zone

~ เด็กน้อย เด็กน้อยที่รัก เปลของเจ้าแกว่งไกวเหมือนใบไม้ที่ลอยลม ร้องขอต่อสวรรค์ถึงเทพเจ้าเอย ในสักวันหนึ่งโปรดประทานพร ให้แก่เด็กคนนี้หนึ่งและแก่ทุกคนอีกหนึ่งเถิด ~

เสียงเพลงกล่อมเด็กดังมาจากห้องที่เคตะกำลังเดินไป เข้าไปในห้องพบวาคาบะกำลังนั่งกล่อมตุ๊กตาในอ้อมกอดโดยคิดว่าตุ๊กตานั่นคืออายากะที่ตายไปแล้ว ข้างๆมีเรียวเฮยืนดูน้าของตนเองอยู่

" อุ๊ย เจ้าเองก็มาเยี่ยมท่านอายากะเหรอ แต่คงมาผิดเวลาหน่อยนะ เพราะเมื่อครู่ข้าเพิ่งกล่อมท่านหลับไปน่ะ ดูสิท่านอายากะของข้าน่ารักไหม ท่านน่ะไม่เคยดื้อกับข้าสักครั้ง เวลาหลับเหมือนกับเทพธิดาน้อยๆเลยนะ " เพ้อออกมาเรื่อยๆ มองตุ๊กตาราวกับเป็นแก้วตาดวงใจของตน เคตะส่งสัญญาณให้เรียวเฮเดินตามออกมาตรงระเบียงทางเดิน

" มีโอกาสหายไหม? " เรียวเฮได้แต่ส่ายหน้าช้าๆแทนคำตอบ

" งั้นเหรอ แล้วเจ้าจะเอายังไงต่อไป? "

" ข้าคงพาท่านน้าไปจากที่นี่ เพราะพวกเราสร้างปัญหาให้ท่านไว้มากมาย "

" เจ้าจะไปอยู่ที่ไหน มีงานทำแล้วเหรอ " เรียวเฮเอาแต่นิ่งเงียบ เคตะเลยพูดต่อ

" ไม่มีน่ะสิ เจ้าเนี่ยยังชอบทำตัวแบบเมื่อก่อนไม่มีผิด อะไรนิดหน่อยก็ออกปากรับผิดชอบคนเดียว ไม่ต้องไปที่ไหนทั้งนั้นอยู่ที่นี่แหละ ข้าจะหาคนมาดูอาการของวาคาบะเอง ส่วนเจ้ามาทำงานแทนน้าของเจ้าซะ "

" แต่... " ตั้งท่าจะเถียงแต่ถูกพูดขัดขึ้นมาก่อน

" อย่าปฏิเสธเลยเรียวเฮ ถ้าตอนนั้นข้าช่วยท่านแม่ไว้วาคาบะคงไม่กลายเป็นแบบนี้ ให้ข้าได้ทำอะไรเพื่อเป็นการชดเชยในสิ่งที่ข้าทำลงไปเถอะ " พูดด้วยความรู้สึกผิด จนเรียวเฮยอมใจอ่อน

" ตกลงข้าจะอยู่ที่นี่ ส่วนเรื่องของท่านน้าไม่ใช่ความผิดของท่านหรอกนะ เป็นเพราะยอมให้ความแค้นเข้ามามีอำนาจในจิตใจ ท่านน้าถึงกลายเป็นแบบนี้ " พูดเพื่อคลายความกังวลให้เคตะ มองหน้าเพื่อนสนิทก่อนพูดต่อ

" ข้ามีเรื่องสงสัยนิดหน่อย ทำไมวันนั้นเจ้าเข้าไปอยู่ในห้องของริวอิจิได้และรู้ได้ยังไงว่าวาคาบะคือฆาตกร " เรียวเฮเริ่มอธิบายทุกอย่างให้ฟัง

" หลังจากที่ข้าออกไปจากที่นี่ได้พักหนึ่งมีข่าวลือว่าท่านน่ะเป็นฆาตกรฆ่าคนตาย ข้าอยู่กับท่านมาตั้งแต่เด็กทำไมจะไม่รู้จักนิสัยของท่านดี ต่อให้โกรธหรือทำตัวไร้เหตุผลแค่ไหนก็ตาม ท่านไม่เคยลงไม้ลงมือกับใครทั้งนั้น อ้อ...ยกเว้นตอนที่ท่านต่อยข้าเพราะท่านริวอิจิเรื่องหนึ่งนะ " ยิ้มให้กับเคตะอย่างอารมณ์ดีไม่มีท่าทีโกรธร่างสูงแม้แต่นิด ทำเอาเคตะอดยิ้มตามคนๆนี้ไม่ได้

" ข้าเลยลองสืบเรื่องนี้ดูแล้วเจอเรื่องติดใจเข้า วันหนึ่งข้าลองมาเดินรอบๆคฤหาสน์เพื่อหาหลักฐาน บังเอิญไปพบท่านน้ากับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนคุยกัน พอนางเผลอท่านน้าก็จัดการฆ่านางซะ ทำให้ข้ารู้ว่าฆาตกรคือท่าน หลังจากนั้นท่านน้าจัดการเอาศพผู้หญิงคนนั้นไปไว้ที่ห้องท่านริวอิจิสงสัยกะจะขู่ให้กลัว ข้าที่แอบตามไปกำลังจะเข้าไปย้ายศพ แต่ท่านริวอิจิเกิดเข้ามาก่อน หลังจากนั้นก็อย่างที่เห็น... " พูดจบอิงตัวที่กำแพงข้างหน้าต่างทางเดิน

" แล้วทำไมถึงหนีข้าล่ะ "

" ก็ข้าตกใจนิ บวกกับความคิดโง่ๆด้วยมั้งที่คิดว่าจะสามารถเกลี่ยกล่อมท่านน้าได้ เรื่องมันก็เลยกลายเป็นแบบนี้ เฮ้อ...แต่ข้าบอกได้อย่างหนึ่งเลยนะว่าที่จับท่านริวอิจิไปน่ะ ข้ามีเจตนาดีจริงๆ " หันมามองหน้าเคตะที่ตอนนี้อิงตัวกับกำแพงอีกฝั่งอยู่เช่นเดียวกัน

" อืม " สายตามองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ทำเอาเรียวเฮอดสงสัยไม่ได้มองตามออกไปบ้าง เห็นริวอิจิอยู่ในซุ้มกลางสวนกำลังจัดอาหารกับสาวใช้อีก 2-3 คน ยิ้มให้กับภาพที่ตรงหน้า

" ท่านเปลี่ยนไปนะ " คำพูดของเรียวเฮทำให้เคตะหันหน้ากลับมามองคู่สนทนาอีกครั้ง

" เมื่อก่อนไม่ว่าใครก็ตามที่พยายามจะเข้าใกล้ตัวท่าน ท่านจะรีบสร้างกำแพงขึ้นมาทันที ราวกับว่ากำลังพยายามป้องกันตัวเองจากอะไรบางอย่าง ขนาดข้าเองยังทำลายกำแพงพวกนั้นไม่ได้เลย แต่ท่านริวอิจิกลับทำลายมันลงได้อย่างง่ายดาย เก่งจริงๆเลยนะ ท่านริวอิจิเนี่ย " ฟังเรียวเฮพูดจบหันไปมองริวอิจิที่ยังง่วนกับการจัดอาหารตรงหน้าไม่เลิก พูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม

" ใช่ เก่งมากๆเลยล่ะ " เรียวเฮเห็นภาพเคตะยิ้ม เกิดอาการหมั่นไส้ขึ้นมานิดหน่อย เลยแกล้งพูดแหย่เล่น

" จะว่าไปแล้วท่านริวอิจิเนี่ยน่ารักดีนะเคตะ อย่างตอนที่ข้าถูกยิง ยังรีบวิ่งเข้ามาดูข้าทันทีเลยนะ แค่นั้นไม่พอยังเข้ามากอดข้าซะแน่นเลย ถามข้าด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย เฮ้อ...คนอะไรไม่รู้น่ารักชะมัดเลย จริงไหมเคตะ " พูดจบทำท่าเพ้อๆส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เคตะที่อาการหวงคนรักกำลังกำเริบ ยื่นมือออกไปเตรียมกระชากคอเสื้อเรียวเฮ แต่มีรึคนที่คบกันมาแต่เด็กจะไม่รู้จักนิสัยอีกฝ่าย โยกตัวหลบพ้นพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะ

" เรียวเฮ เจ้า!... "

" ฮ่าๆ คิดจะต่อยข้าเหรอ มันไม่ง่ายเหมือนครั้งที่แล้วหรอกนะเคตะ "

เสียงเคตะกับเรียวเฮดังมากพอที่จะทำให้ริวอิจิเลิกสนใจกับงานตรงหน้ามองหาที่มาของเสียงแทน เจอภาพเคตะกับเรียวเฮกำลังก่อสงครามย่อยๆกันอยู่ตรงระเบียบทางเดิน เรียกรอยยิ้มให้กับร่างบางได้ก่อนตะโกนออก

" เคตะ ได้เวลาอาหารว่างแล้วนะ ลงมาทานเถอะ เรียวเฮก็มาด้วยกันสิ " เสียงเรียกของคนรักทำให้เคตะเลิกล้างแค้นเรียวเฮชั่วคราว ทำหน้าทำตาให้เรียวเฮเดินไปพร้อมตน ซึ่งเรียวเฮก็ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว ทั้ง 3 คนนั่งกินของวางท่ามกลางบรรยากาศของสวนที่ร่มรื่น เสียงหัวเราะดังขึ้นยิ่งทำให้บรรยากาศรอบๆดูอบอุ่นขึ้นมา ราวกับว่า ณ สถานที่แห่งนี้ไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นมาก่อน

***************************************************************

+ บทส่งท้าย +

2 ปีให้หลัง

เคตะที่แต่ก่อนทำตัวเหลวไหลกลับมาสนใจหน้าที่การงานในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของทาจิบานะ อาโซอย่างเต็มตัว นอกจากนี้ยังช่วยเหลือผู้คนที่ได้รับความลำบากอย่างที่ตนเคยรับปากกับบิดาไว้เมื่อครั้งที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ มีเรียวเฮเคยช่วยเหลืองานต่างๆ ในฐานะคนสนิทและหัวหน้าพ่อบ้าน จนเคตะกลายเป็นที่นับถือของชาวเมืองไม่ต่างไปจากสมัยของอาโซ ส่วนคฤหาสน์ทาจิบานะที่เมื่อก่อนดูเงียบเหงาและอึมครึ้ม มาปัจจุบันนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียง......

" หยุดนะ! เจ้าเด็กบ้า! อย่าให้ข้าจับได้นะ ไม่งั้นเจ้าตายแน่ๆ!! " เคตะที่กำลังตะโกนดังลั่นคฤหาสน์ ตอนนี้ร่างสูงกำลังวิ่งไล่จับเด็กชายอายุประมาณ 6 ปี ภายในห้องนั่งเล่นเรียกเสียงหัวเราะให้กับบรรดาสาวใช้ที่เดินผ่านมาเห็น

" แบร่ๆ เรื่องอะไรข้าต้องหยุดอย่างที่เจ้าบอกด้วย จ้างให้เจ้าก็จับข้าไม่ได้หรอก ไอ้โย่ง! " ตั้งท่าจะวิ่งหนีออกไปนอกห้อง แต่บังเอิญไปชนริวอิจิที่เดินเข้ามาพอดี

" อากิระ นี่เจ้าไปแกล้งอะไรเคตะอีกเนี่ย " ดุเด็กชายตรงหน้าที่กำลังทำหน้ามุ่ยอยู่

" พี่ริวจัง ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ พี่เห็นไอ้โย่งนั่นดีกว่าข้าใช่ไหม ฮึก พี่ไม่รักข้าแล้วใช่ไหม ฮือออออออ " ปล่อยโฮออกมาทันที ริวอิจิเห็นแบบนั้นก็เริ่มทำตัวไม่ถูก นั่งลงซับน้ำตาให้กับอากิระแล้วพูดจาปลอบโยน

" พี่ขอโทษอากิระ หยุดร้องไห้นะเด็กดี " เคตะยืนมองดูภาพนั่นด้วยความหมั่นไส้ กำลังจะเดินเข้าไปแยกคนทั้งคู่ก็ต้องตะลึงกับภาพตรงหน้า

...จุ๊บ...

" ค่ามัดจำ ไว้ข้าโตเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ ข้าจะแต่งงานกับพี่ริวจัง พอถึงตอนนั้นพี่ต้องทิ้งไอ้โย่งนั่นแล้วมาอยู่กับข้าแทนนะ " ขโมยจูบจากร่างบางฉีกยิ้มจนตาปิด ริวอิจิได้แต่นั่งอึ้งอยู่อย่างนั้น ส่วนเคตะน่ะ...

" ไอ้เด็กหน้าแมว!!! ข้าจะฆ่าเจ้า!!! " สติแตกไปแล้ว ตรงเข้าไปจะขย้ำคออากิระ รีบผละจากริวอิจิเตรียมตัววิ่งออกจากห้องทันที แต่ก่อนจากไปยังไม่วายทิ้งระเบิดส่งท้ายไว้อีกลูก

" ฮ่าๆๆ จับข้าให้ได้สิ ไอ้โย่ง เอ๊ะ!...ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะไอ้หน้าขาว ปล่อยสิ! ข้าบอกให้ปล่อย! " เรียวเฮไม่รู้โผล่มาจากไหนกำลังจับอากิระหิ้วอยู่ ซึ่งอากิระเองยังดิ้นไม่ยอมเลิกหวังว่า ' ไอ้หน้าขาว ' จะยอมปล่อยตนลงมา เรียวเฮส่งยิ้มเย็นๆให้กับอากิระทำเอาเจ้าตัวแสบหยุดดิ้นทันที

" เคตะ ท่านริวอิจิ ข้าขอพาเด็กปากเสียคนนี้ไปสงบปากสงบคำก่อนนะ " จัดการหิ้วอากิระออกไปจากห้องนั่งเล่น เหลือเคตะกับริวอิจิอยู่ในห้องนั่งเล่นเพียง 2 คน หลังจากอากิระออกไปแล้ว เคตะเดินไปที่โซฟาทิ้งตัวนั่งลงอย่างหมดสภาพมือข้างหนึ่งกุมขมับแน่น ริวอิจิเดินเข้าไปดูด้วยความเป็นห่วง

" เคตะ ไม่เป็นอะไรนะ " ถามคนรักเสียงอ่อย ได้ยินคำถามแบบนั้นร่างสูงรีบตวัดสายตามองคนรักทันที

" เมื่อไหร่ไอ้เด็กหน้าแมวลูกพี่ลูกน้องเจ้าคนนี้จะกลับบ้านซะที! ข้าเหม็นขี้หน้ามันเต็มทนแล้ว ตั้งแต่มันมาถึงที่นี่วันๆเอาแต่เกาะติดเจ้าแจไม่ยอมให้ข้าเข้าใกล้ พอถึงเวลานอนห้องตัวเองก็มี ทำไมต้องมานอนที่ห้องของข้ากับเจ้าทุกคืนด้วย แถมยังมาชอบทำตัวกวนประสาทใส่ข้าอีก!! " ระเบิดอารมณ์ทันที หนึ่งอาทิตย์แล้วที่เค้าต้องถูกไอ้เด็กบ้านั่นกวนประสาทตลอดเวลา ริวอิจิได้แต่ก้มหน้าก้มตาฟังเคตะบ่น พูดออกมาเสียงเบาๆ

" อากิระบอกข้าว่า...จะอยู่ที่นี่จนกว่าจะหมดฤดูหนาวน่ะ " ไม่กล้ามองคนตรงหน้าเพราะรู้ดีว่าระเบิดลงแน่นอน

" หมดฤดูหนาว! แล้วมันอีกกี่เดือนกว่าจะหมดฤดูหนาว! ก่อนจะถึงตอนนั้นข้าฆ่าเจ้าเด็กนั่นหมกหิมะไปแล้วแน่ๆ!! " ลุกขึ้นจากโซฟาที่นั่งอยู่หันหน้ามองริวอิจิ เอามือกุมขมับตัวเองอีกรอบ

" แต่ว่า... "

" แต่ว่าอะไร? " มองหน้าคนรักด้วยสีหน้าสงสัย

" เวลาท่านไปทำธุระที่อื่น ข้าก็ได้อากิระเนี่ยแหละอยู่เป็นเพื่อน... " ตอบน้ำเสียงเหงาๆไม่มองหน้าร่างสูง เคตะเห็นคนรักทำหน้าเศร้าเริ่มใจอ่อนอีกรอบ อยู่ๆความคิดบางอย่างแว่บเข้ามาในสมอง

" ข้านึกออกแล้ว " เดินเข้าไปอุ้มริวอิจิที่กำลังตกใจกับพฤติกรรมของคนรัก

" อะไรเคตะ ท่านนึกอะไรออก แล้วมาอุ้มข้าทำไม? ปล่อยซี่! อายคนอื่นเค้านะ "

" ก็วิธีหาเพื่อนเล่นให้เจ้ายังไง " ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้แล้วออกจากห้องนั่งเล่น เดินผ่านหน้าอากิระกับเรียวเฮพอดี อากิระเห็นภาพนั้นเข้าตะโกนถามเคตะ

" ไอ้โย่ง! จะเอาพี่ริวจังของข้าไปไหน " หันมามองหน้าอากิระแล้วส่งยิ้มให้ ทำเอาอากิระอดประหลาดใจขึ้นมาไม่ได้ เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เคตะเคยยิ้มให้ตนซะเมื่อไหร่

" เราสองคนจะไปทำเด็กกัน เวลาข้าไม่อยู่ริวอิจิจะได้มีเพื่อนเล่น เจ้าน่ะจะได้ไม่ต้องมาที่นี่บ่อยๆไง เรียวเฮช่วง 2-3 วันนี้ห้ามใครมากวนพวกข้าที่ห้องเด็ดขาด ส่วนเจ้าเด็กนี่ถ้าพูดแล้วไม่ฟังจับยัดกรงแมวแถวๆนี้แล้วขังได้เลย เข้าใจไหม? " ยักคิ้วให้

" เคตะ!! / ไอ้โย่ง!! / รับทราบ " สามเสียงดังขึ้นพร้อมกันต่างตรงความรู้สึก ริวอิจิอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน อากิระแทบจะกระโดดเข้าไปงับหัวคนตรงหน้าได้ ส่วนเรียวเฮขานรับคำสั่งด้วยรอยยิ้ม

เคตะไม่สนใจอะไรทั้งนั้นอุ้มริวอิจิไปห้องนอนทันที อากิระที่ตะโกนด่าไล่หลังแล้วตั้งท่าจะตามมา สักพักเสียงก็เงียบลงเพราะโดนเรียวเฮอุดปากแล้วลากไปทางอื่นแทน ส่วนริวอิจิน่ะเหรอ....คงว่าเคตะได้แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ เพราะถ้าไปถึงห้องแล้วผ่านไปอีก 2-3 วัน คงเรียกแต่ชื่อเคตะไม่ขาดปากแน่นอน

***end***